سن فرسودگی خودرو یکی از معیارهای مهم در مدیریت ناوگان حملونقل و کاهش آلودگی هوا است. این سن بر اساس چند عامل اصلی تعیین میشود و فقط به تعداد سالهای کارکرد خودرو محدود نیست.
اولین معیار، عمر زمانی خودرو است. هر خودرو از زمان تولید دارای یک طول عمر مفید مشخص است که معمولاً توسط سازمانهای مرتبط با حملونقل و محیط زیست تعیین میشود. وقتی خودرو از این بازه عبور کند، در دسته خودروهای فرسوده قرار میگیرد.
دومین عامل، میزان کارکرد خودرو است. خودرویی که مسافت زیادی طی کرده باشد، حتی اگر از نظر زمانی خیلی قدیمی نباشد، ممکن است دچار استهلاک شدید در بخشهای موتوری، سیستم تعلیق و سایر قطعات شود و زودتر فرسوده محسوب شود.
عامل مهم دیگر میزان آلایندگی خودرو است. خودروهایی که به دلیل فناوری قدیمی موتور یا خرابی قطعات، آلایندگی بالایی تولید میکنند، حتی اگر هنوز قابل استفاده باشند، ممکن است در گروه خودروهای فرسوده قرار بگیرند.
همچنین وضعیت فنی و ایمنی خودرو نقش مهمی دارد. اگر خودرو در آزمونهای معاینه فنی نتواند استانداردهای ایمنی و زیستمحیطی را رعایت کند، احتمال قرار گرفتن آن در دسته خودروهای فرسوده افزایش مییابد.
در نهایت، نوع خودرو نیز در تعیین سن فرسودگی مؤثر است. برای مثال سن فرسودگی خودروهای سواری، تاکسیها، وانتها و خودروهای سنگین با یکدیگر متفاوت است و برای هر کدام استاندارد جداگانهای در نظر گرفته میشود.
به طور کلی هدف از تعیین سن فرسودگی خودروها، افزایش ایمنی جادهها، کاهش مصرف سوخت و کم کردن آلودگی هوا است تا ناوگان حملونقل کشور به سمت خودروهای جدیدتر و کممصرفتر حرکت کند.